useless one
นานมากจนเหมือนหาย คล้ายจะเลือนลาง
แต่กลับจำทางเข้า ไดอารี่ เล่มนี้ได้อย่างถูกต้อง 

เกือบ 10 ปี แล้วกับการเขียนไดอารี่น้อยเล่มนี้
ไดอารี่ที่ไม่มีใครอ่าน และก็ไม่ได้คาดคิดว่าใครจะผ่านเข้ามาค้นเจอมัน
เพราะทุกครั้งที่ผมผ่านเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวนี้
ผมหอบเอาความรู้สึกมากมายมาด้วยทุกครั้ัง 

ทั้งที่หลายๆ ครี้ง  ผมเข้าใจว่าผมโตขึ้น และใช่ จริง ๆ ผมก็โตขึ้นตามวัย
ทั้งวัยวุฒิ และ คุณวุฒิ แต่ผมกลับรู้สึกไม่ได้โตขึ้นเลย 
ผมยังเหมือนเด็กอกมือ ร้องไห้ขี้มูกโป่ง 
มองหาที่ระบายอารมณ์ขุ่นข้องหมองใจ 
ทั้ิงสุขและทุกข์ โดยมากของผมจะเป็นอารมณ์ทุกข์ซะมากกว่า
แม้จะรู้ตัว รู้ใจ ว่าอารมณ์จิตกำลังเกิดความทุกข์ 
สร้างความหมองให้แก่จิตของตนเองอยู่ แต่ปุถุชนอย่างผม
ผู้ยังไม่สามารถระงับซึ่งโทสะ โมหะ ได้ทัน ก็ยังหลงเพลินไปยึด
ในสิ่งเหล่านั้น และยังถอนตัวไม่ทันเสียด้วย
แม้จะมีบทคาถาบทเด็ดที่ว่า "ช่างมัน ช่างมัน ช่างมัน"
ที่ผมยึดติดตัวไว้ตลอดกับการภาวนาอีกบทหนึ่งที่ย้ำตนเสมอ
"อีกไม่นานผมก็ตายแล้ว จะตายเมื่อไรก็ไม่รู้" เปิดวนไป วนมา วนไป วนมา 
หลายครั้งสัมฤทธิผล แต่หลายครั้งก็ตามอารมณ์ใจของตนไม่ทันเช่นกัน . . .

ความทุกข์ของผมที่ผมมองเห็น.. 
ล้วนมีเหตุมาแต่....ความรัก...
ความรักเป็นเรื่องสวยงาม สรรค์สร้าง สดใส เช่นกัน 
ในอีกมุมหนึ่ง ความรัก ... ส่งผลกระทบรุนแรงอย่างคาดไม่ถึงต่อจิตใจ

ที่ใครๆเคยกล่าวไว้...... ที่ใดมีรัก ที่นั่นมีทุกข์....
ผมเห็นด้วยในความจริงข้อนี้อย่างไม่ข้อโต้แยังใด ๆ
แม้จะเป็นความรักในรูปแบบไหนก็ตาม บริสุทธิ์เพียงไหน 
หากแต่เมื่อรัก ก็จะมีสายใยบางๆ หรือเข้มข้นมาก ตามแต่ระดับความรัก
บางมาก รั่งมาก ดึงมาก ห่วงมาก หวงมาก เสียใจมาก ทุกข์มาก 
บางน้อย ก็ส่งผลน้อยลง แต่มิใช่ไม่ส่งผล 

ทุก ๆ ความรัก ต่างปรารถนาดีต่อคนที่ตนรักครับ

วันนี้ผมก็เสียใจ แต่มันก็เป็นเรื่องปกติของคนรักครอบครัวอย่างผม
ที่่จะเสียใจ ซ้ำไปซ้ำมา แม้จะพยายามวางอารมณ์จิตหลายต่อหลายครั้ง
ปล่อยออก วางลง แต่ก็ยังหนัก ... ผมยังวางไม่ลงจริงๆ ซักที 
สักวันผมคงทำได้ . .  .



     Share

<< '' >>

Posted on Thu 16 Feb 2017 19:37

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh